Yine yeni yeniden!

   Selam dünyalı dostlarım! Aşırı tembel ben, bir sene sonra tekrar yazmam gerektiğine ikna oldum. Başlarda kim okur, ben yazayımda bunlar burada dursun, okuyan okusun gibi yaklaşımlarla gaza gelip açtığım bu sayfa 22.384 kez görüntülenmiş ve ben bunu yeni gördüm. Evet milyonlar değil, evet tekrar tekrar okunanlarda bu sayıya dahil ama beni baya etkiledi. Beni etkileyen bir diğer faktör ise instagramdan gelen mesajlar, yazdıklarımdan bir kişi bile işe yarayan bir şey bulabiliyorsa ve bana mesaj atıp bunu söylüyorsa, ben yazmaya devam etmeliyim. Bendeki sorun ise, ders çalışmamak için türlü saçmalıklar yapan öğrenci sendromu gibi şuraları sileyim, buraları düzenleyeyim, olmadı bu pc çok pis iyice sileyim vs vs… Özünde bunlar hep motivasyon eksikliği :) Nasıl eksik olmasın ki motivasyonum? 7x24 ekstra soft 3.5 yaşında bir çocukla hayat. 

   Şarja takılmayı bekleyen telefon gibi demişti terapistim, bir yerden motive olmak gerekiyor. Sabahlara kadar ateş başında akdeniz akşamları söyleyen ergen motivasyonu için biraz geç kaldım, çılgın dans partileri, kulüp eğlenceleri, Latin dansları ne yazık ki benim tarzım olmadığı için kendi motivasyonumu sade kahve, netflix, kitap okumak olarak minimum düzeyde basite indirgemiş durumdayım. Varmak istediğim nokta şu ki, daha fazla şey yapmam gerektiği ve yazmak aslında çok severek yaptığım iş, sadece disipline oturtmam gerek. Çünkü, otizmle yaşadığım  2 sene çok fazla şey öğretti ve öğretmeyede devam ediyor . Özel çocuğu olan annelerin en çok ihtiyacı olan şey ise, yalnız olmadığını bilmek. Çünkü bizim gibi anneler kıyafet, saç, makyaj, magazin, gelin-kaynana didişmesi yerine çocuğunun kaç saat eğitim aldığını, hangi terapinin işe yaradığını hangisinin işe yaramadığını, hangi vitamine başladığını konuşmaktan ve paylaşmaktan dahası bunu paylaşabileceği birileri olduğunu bilmekten mutlu oluyor.

    Bu sefer her hafta bir yazı ile bloğumu şahlandırmayı düşünüyorum, sevgiler diliyorum :)