Özel mi Özel Eğitim

  Bütün bu doktor aramaları koşturmaları devam ederken, Ege için verdiğim en iyi karar, iç güdülerim sayesinde oldu. Ege için özel eğitim gerekiyordu ve derhal birini bulmam lazımdı. İşte bu noktada gözünü sevdiğimin interneti sayesinde, Araflı Şehrazad blogunun sahibi Selin Hanım ın yazdıkları arasında gözüme takılan iki kelime Songül Sabırsız, bizim için otizme atılan ilk gol oldu. Songül hanım o karanlığın içinde bize en güzel ışık oldu ve olmayada devam edecek uzun süre… 

     Ege için kendisini aradığımda hemen bir randevu ayarladık ve akabinde seanslara başladık. Ege 17 aylık civarıydı henüz yürümüyordu ve asla kucağımdan inmiyordu. Koala misali bir hayat yaşıyorduk, kazara kucağımdan inipte yere falan koyarsam çocuğu dikenlere atmışım gibi ağlıyor ve asla sakinleşmiyordu. Böyle zor zamanlarda, Songül hanımın işini ne kadar sevgiyle, profesyonelce ve sabırla yaptığına tanık oldum. Asla ama asla sevmeden yapılamayacak işlerin başında gelir özel eğitimci olmak veya özel çocuklarla ilgilenmek. Ege’nin ilk seansları yarım saat sürüyordu ve genelde on beş dakikası çığlık kıyamet kucağımda oluyordu. Çok uzun süre sadece baloncuk yaparak ilgisini çekmeye ve oraya uyum sağlamasına çalıştık. Çok uzun süre ciddi ağlama krizleri ve kaygıları devam etti. Songül hanımın bir sözü aklımda fena yer etmişti: ‘Ben hayatımda Ege kadar dünyaya kaygılı yaklaşan, çoğu şeyi tehdit algılayan bir çocuk görmedim’. O kadar doğruydu ki bu tespit.Ege çok ama çok kaygılıydı ama biz bunu böyle göremedik zamanında,huysuz dedik geçtik. Ege'yle bakkala, alışveriş merkezlerine, restorana, pazara gidebilmek için ciddi mesai harcamışlığımız vardır. Örnekle anlatmam gerekirse, markete giderken olurda her zaman döndüğümüz sokak değil de bir önceki sokaktan dönersek Ege’nin çığlıklarını 2 km öteden duyabilirdiniz. Çünkü, rutinler otizm için önemlidir. Ucunda bilinmeyen bir şey yoksa aynılık ona kendini güvende hissettiriyor. Bugün bu kaygılar, takıntılar bitti mi diye sorarsanız tabii ki hayır. Sadece daha esnek ve kabul edilebilir düzeyde olmakla beraber, biz bunlarla nasıl başa çıkmamız gerektiğini öğrendik.İşte bu yüzden özel eğitim olmazsa olmaz tek gerçek otizm için. Sadece iyi insanlarla karşılaşmak biraz da aynı yerden bakabilmek önemli. Doktorunuz, özel eğitimciniz ve siz klişe olacak ama iyi bir ekip olmalısınız.

      Ege 19 aylık olduğunda artık seanslarımız her gündü ve hala da öyle devam ediyor. Yürümeye başlamıştı fakat hala işlevsel olarak yürümüyor,yani işlevsellikten kastım  Ege’yi (şu an 28aylık) elinden tutup bakkala götüremezseniz illa o bebek arabasına oturulacak ve kemerleri takılacak, aksi şu an için mümkün değil. En uzun yolu, evden çıkıp arabaya binerken aldığı yol, çünkü kendisi Jr.Muhteşem Süleyman.

      Şu an için özel eğitim ve Songül Hanım hayatımızın olmazsa olmazı.Eğer çok uzun süre evde kalmadıysak ve hasta değilse, güle oynaya gidiyoruz sabahları. Bilmeyenler için belirtmek isterim ki, adı özel eğitim olan şey aslında birlikte oynanan oyunlar ve bu esnada çocuğa öğretilen şeyler tabii ki.Bunu devlet ve bazı merkezler çocukları masaya kıstırarak yaparken bazısı daha farklı yaklaşıyor olaya. Bu konulara şimdilik girmek istememekle birlikte, eğitim meselesi bitmez….